En dan de Fransen. Die maken toch ook verfijnde ambachtelijke cider en poiré?
Nederlanders denken vaak dat cider -cidre- alleen uit Frankrijk kan komen, waarschijnlijk omdat iedere Nederlander er wel eens op vakantie is geweest. Ook wie in Engeland is geweest, komt niet altijd zomaar een ambachtelijk gemaakte cidertegen. In Londen is, afgezien van de recente belangstelling op de farmer markets, geen cidercultuur aanwezig. In menige pub is er uiteraard wel een cider aan de tap verkrijgbaar. Helaas zijn dat bijna altijd fabrieksproducten.

"Dameshandjes versus werkhanden", vertelde mij een bevriende Franse ciderimporteur over het verschil tussen Franse en Britse cider. "De cider van de UK is stoerder en hoger in alcoholpercentage." Waar de gemiddelde Bretonse cider ophoudt bij 4-5 procent alcohol, begint de gemiddelde Engelse cider. Een Engelse cider is eerder wat droog, en heeft soms een bittertje, de Franse zijn doorgaans zoeter en fruitiger. Maar…het is vaak genoeg ook andersom. Het grote verschil zit in de mousse. Britse cider is vaak non-sparkling of hoogstens licht-mousserend. De Franse zijn dat altijd, en de cider schuimt geregeld het glas uit, vanwege de Methode Champénoise.

Overigens, is de champagnemethode een proces dat halverwege de zeventiende eeuw door de Engelsen werd toegepast (1662), bijna 30 jaar voordat Dom Pérignon er in de Franse champagneregio mee aan de slag ging. De Franstalige Wikipedia maakt hier (uiteraard) geen duidelijke melding van, de Engelstalige wel.

De Britten waren eenvoudigweg de eersten zijn geweest die geschikte glazen flessen konden maken om de druk op te vangen. En de ‘kurktechnologie’ die sinds de Romeinse tijd was verloren gegaan, was herontdekt. De Fransen voerden de sterke flessen van de Engelsen al gauw in. Nog tot het begin van de 20ste eeuw werden deze verres anglais genoemd. Dom Pérignon spendeerde trouwens een groot deel van zijn leven om van de bubbels af te komen, in plaats van ze te behouden. Iets wat Britse ciderdrinkers prefereren, want ondanks de geschiedenis worden er meer still ciders dan sparkling ciders gedronken.
(zie ook: http://en.wikipedia.org/wiki/Christopher_Merret - The first documented description of the addition of sugar to a finished wine with the intention of making it sparkle is from a paper by Christopher Merret to the newly formed Royal Society on December 17th 1662. This is 6 years before Dom Perignon arrived in Hautvillers. Zie ook James Crowdens boek "Ciderland".)

Fransen combineren hun bubbelende cider graag met crêpes, Engelse combineren hun cider eerder met hartige happen zoals stoofpotjes, lamsvlees, kaas en porc pie, en de droge soorten met vis en schelpdieren, waar ook een perry/poiré goed bij past. Zie ook: cider cuisine

Sinds de Keltische tijd...
Al omstreeks de jaartelling waren de Kelten in Groot-Brittannië zich ervan bewust dat het gefermenteerde sap van wilde appels (crab apples) een goede basis is voor een geschikte booze-up. De Romeinen maakten er melding van nadat ze het land waren binnengevallen. Wat er met deze 'appelwijn' gebeurde sinds de komst van de Juten, Angelen en Saxen is onbekend, maar in kloosters zou er een traditie zijn blijven bestaan.

De Norman Conquest  zorgde voor een rennaissance toen er nieuwe appelrassen werden geïntroduceerd. Cider floreerde, mede dankzij een tuinder in de hofhouding van koning Henry VIII. Vanwege buitenlandse concurrentie raakte de appeldrank echter op de achtergrond, nadat Engelse edelen hun cider nog in de 17de eeuw als even elegant beschouwden als Franse wijn. De kentering keerde, en sinds een jaar of tien, vijftien kent ambachtelijk gemaakte cider (craft cider) een grote opleving in het land, en gaat deze trend voor het eerst ook niet voorbij aan Nederland.

In Engeland verschijnen in steden speciale ciderbarretje geopend, bezocht door een hip publiek dat er cider met elkaar vergelijkt op een manier die te vergelijken is met een wijnproeverij.
Een ervan is The Apple in Bristol: www.applecider.co.uk



Scrumpy
Real cider kan zich in complexiteit meten met wijn. Cider kan heel boers zijn, ongefilterd aards, of scrumpy , of net zo goed verfijnd en elegant als een exclusieve wijn.
Als ze zin hebben in cider, gaan Britse liefhebbers vaak op zoek naar de meest scrumpy cider die ze kunnen vinden. Scrumpy is afgeleid van het verouderde (dialect) woord scrimp, wat verrotte appel betekent. Het werkwoord to scrump dat ervan is afgeleid, betekent het stelen van iemands anders appels. Oorspronkelijk verwees het naar de gewoonte van het verzamelen van windfalls, appels die door de wind of rijpheid van de boom zijn gevallen. Enkele cidermakers, vooral kleinere, gebruiken alleen windfalls.Tegenwoordig heeft scrumpy geen vaste betekenis bij cider. Iedereen heeft er een andere definitie voor, maar de meeste mensen beschouwen het als een ‘rough, cloudy and strong’ cider. Soms wordt er een jonge cider mee bedoeld, maar er zijn ook makers die hun meest verfijnde cider zo noemen. En in Somerset denkt men dat het alleen een cider uit hun regio kan zijn die zo heet...

   Broxwood Foxwhelp, Improved Redstreak, Slack ma Girdle, Tremletts Bitter, Bulmers Norman, Ashton Bittersweet, Sweet Alford, Kingston Bitter, Yarlington Mill, Ashton Brown
   Jersey, Brown Snout, Golden Harvey, Breakwell Seedling, Kingston Black, Cider Ladys Finger, Gennet Moyle, Nehou, Dymock Red, Sercombes Natural, Sops in Red Wine,
   Sheeps Nose, Somerset Redstreak, Fillbarrel, Harry Masters Jersey, Frederick, Ellis Bitter, Chisel Jersey, Stoke Red, Hangy Down, Vilberie, White Jersey, Tom Putt, White
   Norman, White Beech and Dabinett.